ben de isterdim bu yağmurlu havada evimde oturayım, en sevdiğim köşesine gömülüp koltuğun yağmuru izleyeyim fonda en sevdiklerim çalarken.. ama her zaman olmuyor işte.. hayat; sorumluklar, koşuşturmalar ile geçip gidiyor. geriye kalan ise sadece eski anılar oluyor ki onların ömrü de hatırlayanların ömrü kadar.

yağmurlu havada insan yarı karamsar olur. bu yazı da öyle bir şey oldu işte...