çocukluğuma dair hatırladığım en güzel şey her şeyin şimdiden daha güzel olduğuydu. bizim zamanımızda bilgisayar yoktu, biz oyunlarımızı kendimiz yaratır tüm arkadaşlar bir arada oynardık. şimdi bilgisayar başında oynuyor çocuklar tüm oyunlarını, savaş oyunu oluyor genelde erkeklerin, kızlarınsa yemek ya da kıyafet.
bizde istediğin oyuncağa her zaman ulaşamazdın. beklerdin onu, sevgin her geçen gün artardı ona karşı. en sonunda sana verildiğinde oyuncak gerçekten de tüm dünyalar senin olurdu. kıyıp oynayamadığımız bir sürü oyuncağımız vardı bizlerin :D zor olana ulaşmanın verdiği mutluğu öğrenmişti bizim zamanın çocukları o nedenle. şimdi iki ağlayınca çocuklar bir yığın oyuncak sıralanıyor önlerine.
zordu bizim zamanda çocukluk. ama güzeldi. üstümüz başımız toprak-çamur olurdu, dizlerimizde hep ömür boyu kalacak izler oluşurdu ama güldüğümüzde içten, samimi gülerdik. özlüyorum seni çocukluğum...